Zdążyłam. Zdążyłam pogadać o niczym, zanim morfina wywołała kolejne wizje. Zdążyłam potrzymać za rękę, zwilżyć usta, założyć rurkę z tlenem.

Agonia była straszna, dobrze, że lekarz podał leki, które trochę odcięły świadomość i wujek nie do końca wiedział, że się dusi i że fioletowe ręce wcale nie są brudne, tylko sine.

Aż przyszedł ostatni oddech. Po podłączeniu do ekg, czekaliśmy już tylko na ostatnie szamotanie serca. Biło coraz wolniej, coraz wolniej, aż linia stała się zupełnie prosta.

Widziałam to na własne oczy. A uwierzyć i tak trudno.

Wujku, tak bardzo będzie mi Ciebie brakować...

Z wujkiem jest coraz gorzej. Z każdym tygodniem jest coraz słabiej.

Teraz, prócz braku czucia w nogach, wujek nie może zacisnąć dłoni. Czuje ręce, bierze w nie różne przedmioty, które po sekundzie czy dwóch - wypadają. Tak więc sam nie może się nawet napić.

Do tego pojawiły się jakieś dziwne omamy. To znaczy, one wcześniej też były, przy czym pojawiały się w parę chwil po połknięciu tabletek z morfiną. Teraz są już bez względu na porę.
Wujek potrafi rozmawiać i usnąć w połowie wypowiadanego przez siebie zdania (zasypiając z wpół przymkniętymi oczami). Po 15 sekundach budzi się i pyta się o to czy warsztat jest zamknięty. Jaki warsztat? Nikt nie wie. Kolejnym razem dzwoni do Młodszego Brata i pyta go czy pan X się z nim kontaktował. Młodszy Brat tłumaczy mu, że nie, a wtedy wujek się irytuje - bo jak nie, jak wujek wczoraj byl u pana X i z nim rozmawiał o czyms i facet miał zadzwonic!
Dopiero spokojne wyjaśnianie mu, że wujek od ponad tygodnia nie wstaje z łóżka - powoli ściąga go do rzeczywistości...

Jakby tego było mało - wujek ma już duszności i tak strasznie charczy mu przy oddychaniu...
Tak bardzo chciałabym, żeby wujek doczekał świąt...

Wychodząc zobaczyłam w przedpokoju jego buty. Nowiutkie. Jeszcze nie noszone. Kupił je sobie miesiąc temu na zimowy sezon.

Jak to przetrwać i się nie rozsypać w drobniutkie kawałeczki?

Z zaskoczeniem odkryłam, że w centrach handlowych spod ziemi (chyba?) wyrosły choinki. I we wszystkich głośnikach słychać świąteczne piosenki.
Choć też przyznać trzeba, że mimo iż Kevin już poleciał w tv (czyżbym przeoczyła wigilię?!), to kawałka 'Last Xmas' jeszcze nie słyszałam. Ale fakt, daaawno nie słuchałam radia.

Do świąt przygotowywać się będę po 17tym, czyli po ostatnim egzaminie. Co daje mi niewiele czasu, niestety. Czekać mnie będzie gonitwa po sklepach w poszukiwaniu prezentów, bo na zakupy w necie się nie załapię. W tym roku nie będzie też pierniczków, bo musiałabym je robić już teraz.
Kulinarnie podział jest już od dawna ustalony, ja zawsze zajmuję się pierogami i uszkami, do tego jeszcze jakieś wypieki. W tym roku Rodzicielka wydusiła z siebie, że moje ciasto na pierogi jest do niczego. I że ona oprócz zrobienia farszu, zrobi też ciasto. Ja mam tylko to wszystko polepić.
Ciast też mam nie robić, bo ona się tym zajmie, nie ma potrzeby, zaplanowała już w swoim grafiku moje ciasto bakaliowe oraz rogaliki. I do rogalików sama zrobi nadzienie, bo to które robię ja, ma za dużo maku.

No, no. Zaczyna mi się świąt odechciewać. Już.

Spróbowałoby być inaczej, a bym się załamała. Poświęciłam temu przedmiotowi mój cały wolny czas plus sporą część przeznaczoną na sen. Teraz tylko nie mogę popsuć tego final examem. Mam 6dni na przygotowanie. Trzeba będzie dać radę.

To już 3ci wpis na temat wujka, który mi zżera. Może to znak, żeby o tym nie pisać?

Ale jak tu nie pisać, jeśli o niczym innym nie potrafię myśleć?

Wujka sparaliżowało od pasa w dół. Dziś łyknął za dużą ilość tabletek przeciwbólowych... Żyje, ale co z tego? Nie ma szans na powrót sprawności w nogach. Będzie leżał plackiem w łóżku dopóki nie umrze. I będzie robić pod siebie, bo tego też nie czuje.

Ile razy można przeżywać to samo?
No ile?
Kurwa mać.

Egzamin minął, to znaczy jego pierwsza część. Druga jest w ten piątek, bo psor się nie wyrobił z omówieniem wszystkiego i jednak doszedł do wniosku, że to byłoby nie fair. Miło.
No a potem w kolejną sobotę final exam. Mózg powoli odmawia mi współpracy, wszystko czyta mi się dwa razy wolniej niż na początku.

Ale nie ważne. Ważne, by na kolejnych częściach egzaminu poszło mi co najmniej tak poprawnie jak w sobotę.

Dziś po 9mcach wreszcie doczekalam sie wizyty u lekarza (fanfary!)

Potem miałam już nie wracać do pracy, tylko zostać w domu i czekać na pana od płytek, który miał dziś przyjść o 13. Ale nieee. Pedant od tygodnia kręcił nosem, że on ma akurat we wtorek spotkanie i chce, żebym też była.

No to okej. Poprzestawiałam mamie plany, poprosiłam, żeby wpadła do mnie do domu i przypilnowała pana płytkowego (bo jeszcze obiecał mi uzupełnić te skute płytki w łazience).

I? I siedzę sobie teraz w pracy jak ta gópia. Pedant spotkanie zaczął i wcale mnie chyba nie potrzebuje jednak. Normalnie kopnęłabym go w zadek za takie manewry. Naprawdę.
Kolejny dowód na to, że pracą nie należy się W OGÓLE przejmować. W ogóle.

Po chwili poprawy i informacji, że jednak przerzutów w kręgosłupie nie ma, znowu gorzej. Bo jednak lekarz nie wyklucza całkowicie przerzutów, mogą być tak małe, że na zdjęciu nie widać ich jeszcze. Ale coś musi się dziać, skoro wujek już nie chodzi. 2 dni temu idąc z balkonikiem do łazienki przewrócił się. Na szczęście niczego nie połamał, tylko się potłukł. Tak czy siak, teraz przykuło go już do łóżka. Leży w pampersie. Boże, jakie to upokarzające, gdy umysł wciąż sprawny, tylko ciało odmawia współpracy i człowiek staje się kompletnie zależny od drugiego człowieka...

No i ból, ból też wrócił, znowu jest nie do wytrzymania. Chyba musieli pozmieniać znowu leki, bo Młodszy Brat mówi, że wujek odlatuje. Rozmawia, oczy mu się zamykają, zasypia, budzi się, mówi od rzeczy...

Jutro jadę tam. Nie powiem, że się nie boję.
Boję się. Ja.
Nie wyobrażam sobie jak bardzo boi się wujek...

Jestem bardzo zestresowana. Kolejny rozdział książki i znowu zadań nie potrafię rozwiązać. Coś tam zaczynam, ale detale mnie gubią. A to o nie chodzi przecież.
Nie potrafię myśleć o niczym innym niż sobotni egzamin połówkowy. A on musi mi jakoś przecież pójść, bo końcowy egzamin jest dużo trudniejszy - więc tam to dopiero mogę się bać...

Głowa mnie rypie codziennie, śnią mi się bzdety, zasypiam z myślą o bilansie, budzę się myśląc o cashflow i tak cały boży dzień. W pracy nie potrafię się skupić na pracy, bo się martwię, że zaraz trzeba wracać i się uczyć, a ja jeszcze tyyyylu rzeczy nie rozumiem, braknie mi czasu, nie zdążę, aaaaa...!!!

I ja tu wcale nie wciskam kokieterii, że jest masakra, a jej nie ma - bo masakra jest niestety. Wydawało mi się, że ten cashflow będzie prostym tematem, ale chyba nie jest. Zadania w ksiażce są tak pokomplikowane, żeby chyba nigdy od razu nie wpaść na właściwe rozwiązanie. Tzn. żeby taka nieksięgowa jak ja nigdy na to nie wpadła sama. Yhhh.

A przez to wszystko nie mogę pojechać do wujka po południu w odwiedziny, tylko czekać muszę do niedzieli. A wujek w kiepskiej formie, bardzo. Nic nie je, o ile nie wmusi się w niego połowy bułki na przykład. Na cały dzień. Plus ewentualnie herbata. Niknie w oczach. Nie może chodzić - bo bolą biodra no i sił brakuje. Więc leży. Leży sobie tam sam, z tymi wielgachnymi przestraszonymi oczami. A ja bardzo chciałabym być tam częściej - a nie mogę.

No, to się dzieje. Tempo jest STRASZNE. Wczorajsze zajęcia były w takim tempie, że nie nadążaliśmy za profesorem z przewracaniem kartek w podręczniku czy w materiałach. Chwila dekoncentracji i już omawiane jest rozwiązanie zadania, 4 kartki do przodu. Masakra. No to dziś z tego stresu, ranek przywitałam rozstrojeniem gastrycznym, że się tak oględnie wyrażę.
Normalnie jak w 5 klasie przed zajęciami z matematyki (po 4klasie z panią nauczania początkowego zamiast matematyka, rok później trafił się matematyk z krwi i kości, który nas normalnie rozstawiał po kątach, za brak tabelki (bo zamiast lekcja+temat trzeba było narysować PRZED LEKCJĄ tabelkę) stawiał dwóje, rzucał piłeczką do osoby, która miała pójść do tablicy i odpytywał wg sobie tylko znanego wzoru, ale przede wszystkim wymagał i był cholernie konsekwentny. Cała klasa miała wtedy stresa, z rodzicami włącznie, którzy próbowali zmienić nam nauczyciela.
Na tych studiach wywiadówek nie ma, więc nie ma co liczyć, że profesor się zmieni, albo że jego zmienią.

Dziś, po przeczytaniu zadanego materiału i zrobieniu 80% zadań i case'ów powiedzmy, że ogarniałam zajęcia. Co nie oznacza, że zadania zrobiłam dobrze i że na zajęciach nie robiłam błędów. Co to, to nie.
3/4 ludzi, którzy nie przeczytali w ogóle, albo nawet w części - zgubili się mniej -więcej po 2h zajęć. To chyba dlatego na zakonczenie zajęć, na pytanie profesora czy chcemy, zeby cos powtórzył, do czegoś wrócił, z sali poleciało nieśmiałe pytanie: "...can we go back to chapter 1?"

Za tydzień egzamin. Hahahahahaha.

Do nauki podeszłam poważnie. Codziennie od 17 do północy, z przerwami na herbatę, na przemian czytam podręcznik i robię zadania. W życiu nie byłam TAK systematyczna. We wtorek się załamałam. Przeczytałam kolejny rozdział i ciągle nie rozumiałam zadań. Wczoraj dalej czytałam i dalej nic, czarna magia. A tak dobrze mi szło w niedzielę i poniedziałek!

Załamanie było tym większe, że w materiałach dodatkowych do przedmiotu dość precyzyjnie była opisana strategia uczenia się. Mianowicie - wszystko trzeba rozumieć. Jeśli czegoś nie rozumiesz - w następnej części się zgubisz. Jeśli nie rozumiesz - nie zdasz egzaminu. No to wracam się do tego, czego nie kumam, ale zegar tyka, nie ruszam z tematem do przodu, zadania czekają, a ja wciąż nie rozumiem!

Wczoraj po koniec to już sobie nawet trochę odpuściłam, taka rezygnacja mnie dopadła. Bo im bardziej się starałam, tym bardziej nie rozumiałam. Mieszało mi się to, co wcześniej tak dobrze znałam. Koszmar.

Za to dziś - wyspana (bo nie musiałam być z samego rana w pracy), zrelaksowana, zabrałam się do nauki i - niespodzianka. Doznałam olśnienia. Nagle wszystko powskakiwało w odpowiednie szufladki. Trzeci rozdział poszedł mi błyskawicznie.

I jak tak sobie policzyłam - to na ten tydzień teoretycznie wyrobiłam już normę. Bo na każde 5h zajęć na uczelni, trzeba samemu w domu studiować 10h - te proporcje wyrobiłam z nawiązką.
Jutro pierwsze zajęcia. Bardzo jestem ich ciekawa. Na razie się pocieszam, że może jakoś mi to pójdzie, mimo, że przedmiot należy do tych z gatunku kilerów. W końcu ja mam za sobą ekonomię, więc rachunkowość liznęłam, tą finansową i zarządczą też. A przecież na tych moich nowych studiach to nie tylko ekonomiści są. Więc to musi być jakoś przystępnie tłumaczone.

Tak więc na dziś - koniec. Dam odpocząć głowie. Coś mi się wydaje, że ten kryzys był spowodowany właśnie przemęczeniem. W końcu 2 razy śniło mi się księgowanie oraz korekta bilansu. To chyba dość jasny przekaz, ze co za dużo to niezdrowo.

Jest źle. Jest bardzo źle. Są przerzuty w kościach. Duży, widoczny guz na mostku i ogromny ból kręgosłupa. Są więc i tabletki z morfiną, które działają tylko przez kilkadziesiąt minut.

Wczoraj wujek nie dojechał do szpitala, bo nie mógł wytrzymać w półleżącej pozycji w samochodzie. Wrócili do domu, dziś będzie druga próba. Ma być paliatywna radioterapia tu w Wwie, ale na razie wujek musi dotrzeć do swojego szpitala.

Najmłodszy Brat powiedział mi wczoraj, że wujek wygląda bardzo źle, że się zmienił na twarzy, wychudł. I że to chyba już niedługo potrwa...

A ja znowu próbuję zacząć rachunkowość finansową na studiach. Zbieg okoliczności?
Nie takie koło miała zatoczyć historia.
Jakoś źle sobie radzę z myślami. Ale przecież muszę to przerobić, muszę. Nikt tego za mnie nie zrobi.

Dzisiaj przez całe popołudnie stukałam rachunkowość. Jednak. Nie poszłam na koncert, sumienie mi nie dało. I całkiem słusznie zrobiło to sumienie, bo od godz.16 do teraz przerobiłam cały jeden rozdział i zrobiłam zaledwie 19 z 37 zadań. A byłam wypoczęta i zrelaksowana.

Wspominać nie muszę, że ów rozdział to jest pierwszy ze wszystkich (czyli sama łatwizna) i autor podręcznika dopiero rozkręci się w kolejnych.

A ja do piątku muszę wystukać na blachę wszystkie 3 rozdziały, a do tego zrobić brakujące 18 zadań z pierwszego rozdziału, 40 zadań z drugiego rozdziału plus 47 zadań z trzeciego rozdziału.

Oraz 2 kejsy na ocenę.

Luz. W ogóle się nie denerwuję. Nic a nic.

Po gotowaniu, szydełkowaniu, rysowaniu - nastała era nowego hobby.

Dziś chciałam się przemeldować i zamieszkać w sklepie z artykułami do produkcji biżuterii.
Już widzę siebie i te moje studia, które startują dla mnie za tydzień.
Przepraszam panie profesorze, ale musiałam zrobić kolczyki i naszyjnik. Sam pan rozumie. Czy mógłby go pan ocenić ZAMIAST mojego egzaminu?

No, także ten. Świeżo odebrna książka do rachunkowości coś leży w kącie - mimo, że plan ambitny był taki, że w weekend ją czytam.

Tia, jassssne.